Libanon

De berichten in de NRC over de dubbele bombardementen van Israël in Libanon met de opzet om hulpverleners te doden, maken me opnieuw zo boos en verdrietig. Wat een zinloze en brute manier van doen. Ik kan er gewoon niet over uit dat drie oude mannen in de VS, Israël en Rusland momenteel de wereld in een negatieve spiraal sturen van dood en vernietiging. Miljoenen mensen op de vlucht. En dat puur voor macht, geld en zogenaamde zelfverdediging. Zij zijn over een paar jaar dood en laten generaties vol trauma's en woede achter over wat hun en hun volk is aangedaan. Het is volop voedingstof voor nieuwe conflicten waar deze drie "leiders" zelf geen last meer van hebben.

Jarengeleden was ik enkele maanden voor een studie in Libanon. Wat een bijzondere ervaring. Ik heb Libanon in mijn hart gesloten. De mensen die ik daar ontmoette zo vol levenslust, flexibiliteit en resilience. En dat na een burgeroorlog die buren, families uit elkaar scheurden. Ze voelden dat iedere dag een laatste zou kunnen zijn bij de terugkerende bombardementen vanuit Israël. Het opent al de zintuigen om te leven.

En ja zeker, een Hezbollah die volop wraakacties uitoefenden. Het gebeurt nog steeds om verschillende redenen. Maar dat rechtvaardigt niet de ongebreidelde schending van internationaal- en humanitair recht door Israël met al die vreselijk bombardementen op burgerlijke doelen.

Tijdens mijn verblijf in Libanon bezocht ik een jaarlijkse bijeenkomst ter herdenking van de bloedbaden die in 1982 werden verricht in de Palestijnse kampen Sabra en Shatila. Ik zat naast een oude man met een foto van een jonge man op zijn borst. Hij vertelde dat het zijn zoon was die in de slachting vermist is geraakt. En nog steeds werd vermist. Een diepe wond in zijn hart die hij al jaren in stilte meedroeg. Die persoonlijke verhalen lieten me de impact voelen wat oorlog voor vreselijke gevolgen heeft. En wat voor moed ervoor nodig is om niet bitter te worden en wraak te willen. Ik zie deze dagen beelden van de opening van het Obama Center. Obama stelt verbinding boven verdeeldheid. In plaats van confrontatie of wraak op te zoeken pleit hij voor het kiezen van menselijke goedheid en fatsoen. Wat een mooi mens. En dat is wat ik iedere dag weer probeer te doen in de hoop dat de tij gaat keren.