Tijd in overvloed

We zijn neergestreken in ons zomerhuis in Zweden. En ik vind één van mijn lifechanging boeken hier: "Momo en de tijdspaarders". Al meer dan 50 jaar geleden geschreven door Michael Ende en nog steeds o zo relevant. Het gaat over het kleine meisje Momo dat zonder ouders in en oude ruïne woont. Ze heeft een bijzonder talent. Ze kan heel goed luisteren en daardoor krijgen mensen allerlei ideeën, verhalen en oplossingen als ze een probleem hebben. Kinderen die bij haar komen spelen beleven spelenderwijs grote avonturen.

Maar dit alles verdwijnt door de tijdspaarders, zeg maar rovers, die mensen laten geloven dat ze hun tijd kunnen sparen in ruil voor hard werken en succes. De hele stad en de mensen erin worden efficiënter, effectiever, geen enkele "tijdverspilling" meer. Alleen maar tijd om te werken, vol stress en geen ruimte meer voor lucht, leven, vrolijkheid, spel, fantasie.

Want tijd is leven, en leven woont in het hart. Hoe meer mensen daarop besparen hoe minder ze daarvan hebben.

De stad wordt daardoor een groot grijs geheel met gestreste en uitgeputte, ontevreden mensen en kinderen die niet meer mogen spelen.

Momo ontmoet schilpad Kassiopeia en meester Hora met wie ze samen een plan maakt om de tijdrovers te laten verdwijnen zodat de mensen hun tijd weer terug krijgen.

Ik vond dit boek jaren geleden in een appartement in Malaga waar ik met Max een vakantie doorbracht. Het appartement ademde rust en wijsheid uit. Het stond vol met Spaanse boeken en gelukkig was Momo in het Engels.

Toen ik het boek las speelde in mijn leven het gevoel een enorm tekort aan tijd te hebben in mijn leven. Super drukke baan, mantelzorg, opgroeiende dochter. En steeds het gevoel tekort te schieten op alle fronten. Het zette me aan het denken. Hoe ga ik eigenlijk met mijn eigen tijd om? En aan wat en wie geef ik weg? Wat doet het met mezelf, wat voor soort mens ben ik daardoor geworden. Heb ik nog wel oog voor mijn familie, vrirnden, buren.

Eigenlijk zit er een grotere maatschappelijke issue achter waarbij we met zijn allen in een grote tijdrace zitten die een maatschappelijke uitputting veroorzaakt. En het bijna onmogelijk is om als individu er aan te ontsnappen. Gelukkig heb ik een omslag kunnen maken en heb nu tijd in overvloed. Maar het heeft enkele jaren geduurd om al die stress en adrenaline uit mijn systeem te krijgen.

Wat was ik blij met Marjolein Moorman die op de Dag van de Arbeid opriep tot een rustiger samenleving, waar niet alles draait om economisch nut en presteren. Zorg voor een meer ontspannen samenleving waar ruimte is om te leven, te zorgen, naar elkaar omzien en zich te ontwikkelen.

Een zoveel blijer en gezonder samenleving. In de Afrikaanse filosofie wordt dit Ubuntu genoemd;. Humanity towards others, of beter gezegd, I am because we are.

Het vraagt om hele andere politieke en maatschappelijke keuzes. Maar het kan wel.

Ik gun het deze jongere generatie zo. En wie weet is Marjolein wel onze Momo. Ik ben in ieder geval een grote supporter.